Hocama sualimdir:

Yunus’un meşhur şiiri malum:

Bir dem varır mescidlere
Yüz sürer anda yerlere
Bir dem varır deyre girer
İncil okur ruhbân olur

Hazreti İsa (ve haberi verilenlerin cümlesi) peygamberimizdir, eyvallah, amennâ ve saddaknâ..

Bütün dinler, özünde İslamdır.. Amennâ ve saddaknâ..

Hal böyle iken Efendimizin: “Ey kalpleri halden hale koyan Allahım! Kalbimi dinin üzre sabit kıl!” niyazını nasıl anlamalıyız? Bu, insanın seyr-i sülukunu, tekâmülünü esas alan tasavvuf meşrebinin söylemiyle çelişen bir niyaz mıdır? Mesela diğer yandan Fatiha’da “sırat-ı müstakime hidayet olunmayı” istiyoruz.

(Eski büyük metinler de böyle yazılıyormuş. Sorular-cevaplar… Cevabınızı muntazırız..)

Ve “bizim” biz her ne isek sanılarımızlarda “esir” -cansız sandıklarımızda –>kendimiz esir – ve sandıklarımızı sanılarımıza esir ederiz!
Dön dolaş esir olan tende ki can’dır eğer eğer ama ama ama aşk’a ulaşamamışsa…
Herkesi tüm canlıyı sevebilmek marifettir -bende o marifet yok; ama sevmemek kin gütmeye, nefret etmeye -aptallığa belge dışlamaya gebe değildir!
Kendimce diyorum ki; ben benden ötesini anlayıp sevemem belki ama her birini anlama çabam bana kayıp olmaz ama illa sevmek bu beni aşar ha ama ben nasıl var edilmişsem ben gibi gözümün görüğü aklımın yettiği herşey “var edilmiştir” yani biz var edilmişte bir “bütünnüz” :)
Eh işte her şey ondan iken diye inanıyorsam nasıl sevgiden uzak kalabilirim -sevmiyorsam da var edilmişliğin var edilmişliğini kabul etmek saygının yarı yoludur..
Bu akşam Yahudi’yim -Yarın İslam olurum belki -ki hafraya Allah kerim :) Amma ne olursam olayım illa aşk ile İnşallah (Amin amen)