Ankara’da Hacı Bayram Camii’nın aziz imamı Zekai Hoca, bendir’in üzerine “aşığın aşkını, fâsığın fıskını arttırır” yazmıştı. Ben bunun örneklerini çok gördüm. Elbette bu fasılda son noktayı Bursa’lı İsmail Hakkı Hz.’leri koydu: ” Bedene hitap eden musikî haram, ruha hitab eden musikî helâldir…” Hz. Mevlânâ’nın “Der mezhebi aşıkan helâlest sema, der mezheb-i münkirân haramest sema” dediği gibi… Muhterem efendiler…

Bir gün bir arkadaş ile zannederim TRT’ye ait bir radyo kanalında bir keman taksimi dinlemiş idik. Nağmenin tesiriyle birden soruverdim:
-Şu taksimi Peygamber Efendimiz de dinleyiverseydi acaba bizim hissettiklerimiz gibi şeyler mi hissederdi? Bizim içimizde bir yerleri kanattığı gibi onu da tesiri altına alır mıyıdı?
Arkadaşım şöyle dedi:

-Bu tür müteessir oluşlar bizim gibi eksik ruhlar için geçerli olsa gerek. O ki İnsan-ı kâmil’dir, bizim gibi fânîlerin eksik yanlarını tamamlayan şeylerden bizim kadar tesir altında kalmaz diye düşünüyorum.

Sizin bu yoldaki kanaatinizi çok merak ediyorum.

Burada anılan şiirde olduğu gibi müziğin sırrı fâş eden tarafı, sırlarla muhatap kişi için değil midir? Kendisine tüm hakikat vahyolunan Nebi için müziğin ne ifade ettiği hususunda neler söylenebilir?

Yahut bu noktada susulmalı mıdır?